H ARTWORKS συνεργαζεται με το Delta Restaurant στο Κεντρο Πολιτισμου Ιδρυμα Σταυρος Νιαρχος (ΚΠΙΣΝ)

30.08.21

ΚΠΙΣΝ

H ARTWORKS συνεργαζεται με το Delta Restaurant στο Κεντρο Πολιτισμου Ιδρυμα Σταυρος Νιαρχος (ΚΠΙΣΝ)

Φωτογραφία: Jerome Galland


Η ARTWORKS συνεργάζεται με το νεοαφιχθέν εστιατόριο Delta
, ένα εστιατόριο σύγχρονης ελληνικής κουζίνας υψηλής γαστρονομίας που ξεκίνησε τη λειτουργία του από το Δειπνοσοφιστήριον στο Κέντρο Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (ΚΠΙΣΝ), παρουσιάζοντας έργα Ελλήνων εικαστικών στον χώρο του εστιατορίου. Το Delta δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία και δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (ΙΣΝ) με στόχο να αποτελέσει έναν πρότυπο γαστρονομικό προορισμό αντάξιο των υψηλών προδιαγραφών του ΚΠΙΣΝ, αναδεικνύοντας συγχρόνως την ελληνική κουζίνα σε όλο τον κόσμο.

H ιδέα για τη δημιουργία ενός πρωτοποριακού εστιατορίου στο ΚΠΙΣΝ έρχεται να ολοκληρώσει το όραμα του ΙΣΝ για το ΚΠΙΣΝ, το οποίο αποτελεί έναν δημόσιο χώρο παγκόσμιας εμβέλειας αλλά και πρότυπο περιβαλλοντικής βιωσιμότητας όσον αφορά τον σχεδιασμό, την κατασκευή, τη λειτουργία και το αποτύπωμα στο ευρύτερο οικοσύστημα. Η σχεδίαση του Delta έγινε από το αρχιτεκτονικό γραφείο Kois Associated Architects και ακολουθεί το φυσικό τοπίο και συνδέει την γαστρονομία με άλλες αισθητηριακές απολαύσεις και νοητικές διαδικασίες.

Ως πλατφόρμα προβολής σύγχρονων εικαστικών, το Delta αναδεικνύει έργα τα οποία, εναλλάσσονται ανά χρονιά και έρχονται να προστεθούν στον χώρο οργανικά, ως μέρος του τοπίου. Ακολουθώντας την ιδέα της αειφορίας μας προσκαλούν να σκεφτούμε την τέχνη ως μέρος ενός πολυποίκιλου οικοσυστήματος με αλληλεξαρτώμενους παράγοντες. Τα έργα ανιχνεύουν τη σχέση φυσικού και ψηφιακού περιβάλλοντος, γνώσης και συναισθήματος, την έννοια της σωματικότητας σε διάλογο με την αρχιτεκτονική και το τοπίο. Εντάσσουν μυθολογικές αναφορές στους σύγχρονους προβληματισμούς και συνδέουν οπτικές και απτικές πληροφορίες.

Οι 5 καλλιτέχνες που παρουσιάζουν τη δουλειά τους είναι ο Μανώλης Δασκαλάκης Λεμός, o Δημήτρης Εφέογλου, η Κατερίνα Κομιανού, ο Πέτρος Μώρης και η Μαλβίνα Παναγιωτίδη. Όλοι τους έχουν βραβευτεί από το Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος της ARTWORKS χάρη στην ιδρυτική δωρεά του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος.

Το έργο Feelings (2018-2118), 2018, του Μανώλη Δασκαλάκη-Λεμού, είναι μια γλυπτική εγκατάσταση από κολόνες κατασκευασμένες με βιομηχανικό πλέγμα και θραύσματα μαρμάρου που μοιάζουν με ανεπτυγμένα τρισδιάστατα διαγράμματα στον χώρο. Ο καλλιτέχνης, σε συνεργασία με μια ομάδα ερευνητών που ασχολούνται με την τεχνητή νοημοσύνη (AI), στοχάζεται πάνω στις εφαρμογές της, καθώς και στις δυνατότητες που προσφέρουν τα νευρωνικά δίκτυα και η μηχανική μάθηση (deep learning) στην τέχνη, προσεγγίζοντας την καλλιτεχνική πράξη που εκτείνεται πέρα από το πεδίο της ανθρώπινης δραστηριότητας. Κατασκευάζει ένα έργο μνημειακών διαστάσεων που συνομιλεί με αρχιτεκτονικά στοιχεία του Κέντρου Πολιτισμού Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, εργοτάξια, ερείπια του μοντερνισμού (υλικά και εννοιολογικά) και αρχαιολογικά μνημεία.

 

 

 

Ο Δημήτρης Εφέογλου στo έργο Amplitude#2 (2019) κινείται γύρω από διαφορετικές μορφές αφαίρεσης, στα όρια ζωγραφικής και εγκατάστασης. Η χρωματική πυκνότητα των έργων του, αποτελεί την αρχή μιας διαδρομής προς αποτύπωση αλλοιωμένων χώρων, αχαρτογράφητων περιοχών. Η μέθοδος κατασκευής διαγράφει τα ίχνη αναπαράστασης και η αφήγηση πλάθεται αποκλειστικά από τη χειρονομία. Η διαδικασία παραγωγής ολοκληρώνεται σε βάθος χρόνου, με μια σειρά από γλυπτικές μετατροπές της χάρτινης επιφάνειας που διευρύνουν την αντίληψή μας για τη ζωγραφική. Το έργο αφηγείται την ιστορία της κατασκευής του μέσα από τη συνύφανση της οπτικής και απτικής πληροφορίας. Αναπτύσσεται σαν ηχητικό μοτίβο, μέσω της ρυθμικής και επαναλαμβανομένη κίνησης του χεριού του καλλιτέχνη, δημιουργεί εντάσεις και παύσεις, πάλλεται και φθάνει στα όρια της φθοράς του.

Η Κατερίνα Κομιανού στο έργο she stands alone (2019) στοχάζεται πάνω στις γλυπτικές ιδιότητες αλλά και στη μεταφορική χρήση των υλικών της. Παρατηρεί την αποτύπωση της συλλογικής μνήμης της πόλης της Αθήνας στους δημόσιους χώρους και ανταποκρίνεται γλυπτικά σε αυτή. Επιλέγει τα σημεία αναφοράς της, γλυπτά από τον δημόσιο χώρο, φυτά και αρχιτεκτονικά θραύσματα ακολουθώντας τον αστικό παλμό. Φορτισμένα με προσωπικές και ιστορικές μνήμες αντικείμενα και οργανικά υλικά όπως φύλλα και κλαδιά επαναφέρουν στο προσκήνιο τη μνήμη της πόλης, όχι απαραίτητα με μνημειακούς όρους αλλά δίνοντας πρόσβαση στην ιστορία που διαμορφώνεται στο παρόν.

 

Η σειρά Commons (2013) του Πέτρου Μώρη αποτελείται από συνθέσεις κεραμικών πλακιδίων μωσαϊκών πάνω σε δομικά πάνελ. Βασική πηγή αυτών υπήρξαν ανοιχτά αρχεία με διανυσματικά γραφήματα, ψηφιακό υλικό που αντικατοπτρίζει μια νοοτροπία κατανομής και προσβασιμότητας στην σύγχρονη παραγωγή ενώ συνιστούν και τα ίδια ιδιαίτερη ψηφιακή πολιτιστική κληρονομιά. Τονίζοντας τη διαδικαστική φύση της τεχνικής του μωσαϊκού, τα έργα της σειράς Commons παραμένουν αποσπασματικά, μεταξύ αναπαράστασης και αφαίρεσης. Μοιάζουν ταυτόχρονα με εν εξελίξει έργα και με σύγχρονα ερείπια, ενώ αναφέρονται σε μια ελλειπτική διαδικασία μετάφρασης ψηφιακού υλικού.

Το έργο της Μαλβίνας Παναγιωτίδη Answers without questions (2019) αποτελείται από 20 γλυπτά μερών σώματος που σχηματίζουν ένα πλήρες σώμα. Είναι εμπνευσμένο από το επικό «Pharsalia» του Ρωμαίου ποιητή Λουκάν, στο οποίο η μάγισσα Εριχθώ χρησιμοποιώντας ευρεθέντα μέρη σώματος προβλέπει το μέλλον. Σε μια αντίστροφη χειρονομία, 20 μέρη του σώματος μορφοποιούνται με κερί χρησιμοποιώντας εκμαγεία του σώματος της καλλιτέχνιδας που έχουν καεί και μεταμορφωθεί. Με τη χρήση του χαλκού, το κερί λιώνει αφήνοντας τα μεταλλικά μέρη να συναρμολογηθούν. Αυτό το νέο σώμα μπορεί να παρέχει μόνο ερωτήσεις και όχι απαντήσεις για το μέλλον.

Φωτογραφίες έργων: Ανέστης Μιχάλης

 

Delta Restaurant @ KΠΙΣΝ. Φωτογραφία: Jerome Galland

Delta Restaurant @ KΠΙΣΝ. Φωτογραφία: Jerome Galland

Delta Restaurant @ KΠΙΣΝ. Φωτογραφία: Jerome Galland

Delta Restaurant @ KΠΙΣΝ. Φωτογραφία: Jerome Galland

Delta Restaurant @ KΠΙΣΝ. Φωτογραφία: Jerome Galland

Βιογραφικά καλλιτεχνών:

Ο Μανώλης Δασκαλάκης Λεμός (1989, Αθήνα) είναι καλλιτέχνης και μουσικός που ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει φοιτήσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας (BFA, MFA) και στο Κολέγιο Τέχνης και Design Saint Martins του Πανεπιστημίου των Τεχνών του Λονδίνου. Έχει βραβευθεί με το Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος της ARTWORKS (2018). Είναι ιδρυτικό μέλος της Serapis Maritime και των Arbit City.  Έχει παρουσιάσει ατομικές εκθέσεις σε μουσεία και γκαλερί όπως η Palais de Tokyo στο Παρίσι, όπου συμμετείχε σε πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών (2016-17)· Galeria Duarte Sequeira, Πορτογαλία· γκαλερί CAN, Αθήνα· REH Transformer, Βερολίνο. Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς ομαδικές εκθέσεις όπως η τελευταία Τριενάλε του Nέου Μουσείου της Νέας Υόρκης «Songs for Sabotage»· «Filter Bubble», Ίδρυμα LUMA, Ζυρίχη· «Protext!», Κέντρο Pecci, Πράτο Ιταλίας· «The Equilibrists», Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα· και «Tomorrows», Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, Αθήνα και Ναντ. Επιπλέον, έχει πάρει μέρος σε διάφορες πρωτοβουλίες του «89plus», ενός διεθνούς ερευνητικού project που συνίδρυσαν ο Simon Castets και ο Hans-Ulrich Obrist. 

Ο Δημήτρης Εφέογλου (1986) σπούδασε στο Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Είναι απόφοιτος του Μεταπτυχιακού Εικαστικών Τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας. Έχει βραβευθεί από την ARTWORKS και έχει συμμετάσχει στο Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος (2019).  Έχει πραγματοποιήσει τρεις ατομικές εκθέσεις, στην γκαλερί Λόλα Νικολάου με τον τίτλο «Latitudes» σε  διπλή ατομική έκθεση με τον Δημήτρη Αμελαδιώτη (2019), στη γκαλερί Ζουμπουλάκη με τίτλο «SUBSTRATUM» στη διπλή ατομική έκθεση με τη Δέσποινα Φλέσσα (2016) και στη γκαλερί Λόλα Νικολάου με τον τίτλο «Fascimile» (2016). Η δουλειά του έχει συμπεριληφθεί σε ομαδικές εκθέσεις όπως: «Poisons» σε επιμέλεια Αποστόλη Αρτινού, The Symptom 10, Άμφισσα (2019), «CARITAS ROMANA-15 πράξεις αφοσίωσης» Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης, αποθήκη Β1-Λιμάνι Θεσσαλονίκης, σε επιμέλεια Ορέστη Ανδρεαδάκη (2018), «Η υλικότητα του ζωγραφικού συμβάντος», Κέντρο Τεχνών Δήμου Αθηναίων σε επιμέλεια Ντένη Ζαχαρόπουλου (2018), «Περί Θανάτου και Άλλων Δαιμονίων», γκαλερί CAN Christina Androulidaki Αθηνα (2018) «Ταυτοποιώντας την απώλεια» The Symptom 07, Πρώην Νοσοκομείο Άμφισσας, σε επιμέλεια Νίκης Παπασπύρου-Κώστα Χριστόπουλου (2016), «Agora & Gabe-Gespenster der Gastfreundschaft» σε επιμέλεια Σοφίας Παντελιάδου, Daniela Chailtsl, Μορφωτικό Ίδρυμα Εθνικής Τραπέζης Θεσσαλονίκη, (2014) «Disorder» (WEYA), Lakeside Arts Center, σε επιμέλεια Marco Trulli, Claudio Zecchi, Νότιγχαμ (2012).

Η Κατερίνα Κομιανού (1984, Αθήνα) σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας, στα εργαστήρια του Γιώργου Λάππα και του Νίκου Ναυρίδη (2013-2018). Το 2008-2011, σπούδασε Σχεδιασμό εσωτερικών χώρων στο Τμήμα Τέχνης & Σχεδίου στη Σχολή Βακαλό. Έχει βραβευθεί από την ARTWORKS και συμμετείχε στο Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος το 2019. Επιλεγμένες ομαδικές εκθέσεις: Unhappy Monuments – Δημόσια έκθεση σε επιμέλεια Χριστόφορου Μαρίνου συνεργασία των ARTWORKS και OPANDA (Athens Cultural, Sport & Youth Organization) ARTWORKS Founding Donor & Exhibition Support: SNF 2020, NYCTOPHILIA II – Can Gallery σε επιμέλεια Χριστίνα  Ανδρουλιδάκη 2019, THE SAME RIVER TWICE: CONTEMPORARY ART IN ATHENS σε επιμέλεια Margot Norton, Natalie Bell Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ, Αθήνα και New Museum, Νέα Υόρκη, σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη  2017, «Gestalt Hydra school projects», σε επιμέλεια Δημήτριου Αντωνίτση 2017, «integral II», Ileana Tounta Contemporary Art Center, σε επιμέλεια Δημήτριου Αντωνίτση, Ιλεάνας Τούντα, Γαλήνης Λαζάνη 2017,   Έκθεση Πτυχιακών Εργασιών ΑΣΚΤ 2018.

Ο Πέτρος Μώρης (1986, Λαμία) ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Το έργο του αναπτύσσεται στο διευρυμένο πεδίο της γλυπτικής και του κειμένου, διερευνώντας τις δυναμικές μεταξύ εκφάνσεων της μνήμης, εντροπικών υλικών και κοινωνικών διαδικασιών και της ανθρωπογενούς ιδέας του μέλλοντος. Eίναι κάτοχος πτυχίου από την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας και MFA από το Κολέγιο Goldsmiths του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Έχει υπάρξει υποψήφιος για τα βραβεία ΔΕΣΤΕ (2015), βραβευθείς και Fellow του Προγράμματος Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος της ARTWORKS (2018) και υπότροφος του Ιδρύματος Ωνάση (2017-19), ενώ έχει συμμετάσχει στο πρόγραμμα φιλοξενίας καλλιτεχνών του Delfina Foundation (2019) και βραβευτεί με το πρώτο έπαθλο Σπυρόπουλου (2012). Έχει παρουσιάσει την καλλιτεχνική του δουλειά σε ατομικές εκθέσεις στην Galeria Duarte Sequeira (Πορτογαλία), Point Center for Contemporary Art (Λευκωσία), Room E-1027 (Βερολίνο), Project Native Informant (Λονδίνο), Union Pacific (Λονδίνο), SPACE (Λονδίνο), Σπίτι της Κύπρου και Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση. Έχει συμμετάσχει σε διεθνείς ομαδικές εκθέσεις και διοργανώσεις, όπως είναι η Μπιενάλε της Σιγκαπούρης (2019)· η 4η Τριενάλε του Νέου Μουσείου της Νέας Υόρκης· οι εκθέσεις «The Same River Twice» και «The Equilibrists», σε διοργάνωση Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ και Νέου Μουσείου της Νέας Υόρκης που παρουσιάστηκαν στο Μουσείο Μπενάκη το 2015 και 2019 αντίστοιχα· και η 7η Μπιενάλε Σύγχρονη Τέχνης της Θεσσαλονίκης. ‘Εχει επιμεληθεί εκθέσεις και δρώμενα στις γκαλερί Whitechapel Gallery και Chisenhale Gallery του Λονδίνου, στον χώρο Circuits and Currents στην Αθήνα καθώς και στην Μπιενάλε της Αθήνας. Έχει υπάρξει μέρος της καλλιτεχνικής ομάδας KERNEL και των επιμελητικών project SIM και Radical Reading, ενώ τρέχει το εκδοτικό project AM. 

Η Μαλβίνα Παναγιωτίδη (1985, Αθήνα) ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Σπούδασε αρχιτεκτονική στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και είναι κάτοχος του μεταπτυχιακού τίτλου σπουδών Art in Context από το Πανεπιστήμιο των Τεχνών του Βερολίνου. Έχει βραβευθεί από το Πρόγραμμα Υποστήριξης Καλλιτεχνών Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος της ARTWORKS (2018) και με το έπαθλο Σπυρόπουλου (2016). Η καλλιτεχνική πρακτική της εστιάζει στα σημεία τομής του αποκρυφιστικού μοντερνισμού, της λειτουργίας του φαντασιακού και της ανοίκειας ανθρώπινης συμπεριφοράς σε διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες. Επιλεγμένες εκθέσεις: «When you touch about me, I think myself», Signs, Κωνσταντινούπολη (2020)· «Gone today, here tomorrow», AnnexM – Μέγαρο Μουσικής, Αθήνα (2019)· «Ψυχοσάββατο-Μέρος II», Rodeo Gallery, Πειραιάς (2019)· «Αστερισμοί στο χώμα», Οργανισμός Πολιτισμού και Ανάπτυξης ΝΕΟΝ & Εφορεία Αρχαιοτήτων Κυκλάδων, Κτίριο Αρχαιολογικής συλλογής Κουφονησίου (2018)· «It was evening all afternoon», You cannot hide for more than seven years project space, Αθήνα (2018)· «The Equilibrists», διοργάνωση Ίδρυμα ΔΕΣΤΕ & Νέο Μουσείο Νέας Υόρκης, Μουσείο Μπενάκη, Αθήνα (2016)· «Hypnos Project», Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, Αθήνα (2016)· «The predictions of a one-night king», Chalet Society, Παρίσι (2015)· «A monument for the first homosexual emancipation movement», HKW, Βερολίνο (2015). Eίναι, επίσης, ιδρυτικό μέλος της καλλιτεχνικής ερευνητικής ομάδας Σαπρόφυτα. 

Delta είναι το 4ο κεφαλαίο γράμμα του ελληνικού αλφαβήτου. Ένα τρίγωνο, δηλαδή, με τις 3 πλευρές του σε απόλυτη αρμονία. Ακριβώς όπως το εστιατόριο Delta. Ένα project που διαμορφώνεται με βάση 3 αρχές: Γαστρονομία, Βιωσιμότητα, Πολιτισμός.

Για περισσότερες πληροφορίες: deltarestaurant.gr